Jego wszystkie budynki mają klasyczne elementy: arkady oraz kolumnady.
Założenia idealnego miasta: powinno leżeć nad rzeką, aby zapewnić transport towarów i odpowiednią higienę ludzi; ma być zbudowane na dwóch niezależnych od siebie poziomach: poziom niższy, który służy do obsługi wszelakiej działalności, zaś poziom wyższy służy szlachcie i mieszczaństwu, aby bez przeszkód mogli poruszać się po mieście; poniżej tych poziomów znajdują się kanały żeglowne dla ułatwienia transportu; szerokość ulic powinna stanowić co najmniej połowę wysokości przyległych pałaców; jego piękno powinno być symbolem funkcjonalności.
Wiele miast idealnych powstało także w epoce baroku jako osiedla związane z rezydencją władcy absolutnego lub założenia obronne. Przykładami są tutaj Karlsruhe, Mannheim i Rastatt. Miasta idealne epoki oświecenia i XIX wieku wiązały się z rodzącymi się nowymi ideami społecznymi i postępującą industrializacją.
Okres polskiego socrealizmu przyniósł realizację miasta idealnego w postaci neobarokowo-neorenesansowo-neoklasycystycznej Nowej Huty, obecnie dzielnicy Krakowa.
W wieku XX architektura modernizmu również wydała podobne idee, realizowane na wielką skalę w takich miastach jak brazylijska Brasilia czy indyjski Czandigarh, a na mniejszą w wielu miastach satelickich.
Zobacz też
Projekt idealnego miasta Leonarda da Vinci
Kategoria:Historia urbanistyki Kategoria:Miasta Kategoria:Utopie