Ignacy Schiper vel Izaak Ignacy Schipper (ur. 9 listopada 1884 w Tarnowie, zm. 5 listopada 1943 na Majdanku) – prawnik, historyk, orientalista, jeden z twórców nowoczesnej historiografii polskich Żydów, działacz polityczny, czołowa postać inteligencji żydowskiej dwudziestolecia międzywojennego, poseł na Sejm Ustawodawczy i Sejm I kadencji. Życiorys Urodził się 9 listopada 1884 w Tarnowie, w rodzinie o tradycjach rzemieślniczo-kupieckich Maurycego (Mojżesza) i Chany. Miał 3 braci i 3 siostry, m.in. Franciszkę (1887–1960), żonę Samuela Seelenfreunda i Fanny. Ukończył gimnazjum w Tarnowie. Studiował od 1902 na wydziale prawa i filozofii Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie oraz na Uniwersytecie Wiedeńskim. Zrezygnował z kariery prawniczej ze względu na zainteresowanie badaniami historycznymi. Od młodości zaangażowany w działalność socjalistyczną i syjonistyczną. W 1904 był wśród założycieli Żydowskiej Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej „Poalej Syjon”. W 1907 otrzymał tytuł doktora prawa na UJ. W czasie I wojny światowej był sędzią w wojsku austriackim. W latach 1919–1927 pełnił mandat posła w Sejmie RP. Należał do ścisłego kierownictwa partii socjaldemokratycznej – Poalej Syjon. W 1922 został członkiem Organizacji Syjonistycznej w Polsce i wszedł w skład jej komitetu centralnego.