W jednym kroku kodowania rozpatruje się jeden symbol W tablicy wyszukiwany jest kod odpowiadający – wynikiem wyszukiwania jest indeks (pozycja) w tablicy. Na wyjście zapisywany jest indeks natomiast tablica modyfikowana w ten sposób, że -ty element jest przesuwany na pierwszą pozycję tablicy (na początek).
Jeśli kolejne symbole występują mniej więcej tak samo często (lokalna spójność częstotliwości), wówczas na początkowych pozycjach tablicy będą występowały właśnie one, co spowoduje, że na wyjściu będą pojawiały się indeksy o małych wartościach. (W zamieszczonym niżej przykładzie zostało to przerysowane: na wyjściu dominuje jeden indeks).
Schemat przesuwania może być też inny, np. symbol jest umieszczany nie na pierwszej, lecz na drugiej pozycji, zaś przemieszczenie na pierwszą pozycję jest możliwe tylko z drugiej pozycji (w ten sposób dominujący indeks ma szansę nie zostać usunięty z pierwszej pozycji); jeszcze inny sposób to przesuwanie tylko o jedną pozycję w stronę początku (zapobiega szybkiej zmianie indeksów).
Przykład kodowania Dla uproszczenia zamiast 256 niech będą cztery symbole a, b, c, d.