Tylko sekretarz obrony (albo prezydent lub Kongres) może upoważnić do przekazania kontroli operacyjnej nad siłami między trzema departamentami wojskowymi (Departamentem Armii, Departamentem Marynarki Wojennej i Departamentem Sił Powietrznych) a jedenastoma zjednoczonymi dowództwami bojowymi.
Aby zapewnić cywilną kontrolę nad wojskiem, prawo Stanów Zjednoczonych stanowi, że sekretarz obrony nie mógł pełnić służby jako oficer zawodowy w stanie czynnym w siłach zbrojnych przez poprzedzające siedem lat, z wyjątkiem generałów i admirałów, którzy nie mogli pełnić czynnej służby w ciągu poprzedzających dziesięciu lat. Kongres może ustawowo znieść to ograniczenie i uczynił to trzykrotnie – w przypadku George’a C. Marshalla Jr., Jamesa N. Mattisa oraz Lloyda J. Austina III. Przewodniczący Kolegium Połączonych Szefów Sztabów jest głównym doradcą wojskowym sekretarza obrony i prezydenta; chociaż przewodniczący może wspomagać sekretarza i prezydenta w ich funkcjach dowódczych, nie wchodzi on w skład łańcucha dowodzenia.