Jednym z pierwszych dobrze udokumentowanych członków rodu był żyjący na przełomie XV i XVI w., Lenart Kosiński, który miał dwóch braci: Michała i Oleksieja. Lenart w 1511 r. został dworzaninem królewskim, a później pełnił funkcję faktora królowej Bony w Brańsku (w latach 1533–1539 był podstarościm brańskim). Do jego dóbr należały Lisowo, Narojki, Czaje i Grodzisk. Pozostawił po sobie synów: Adama, Feliksa, Leonarda, Stanisława, Mikołaja i Pawła. Adam Kosiński był kasztelanem podlaskim w latach 1569–1574. Na sejmie lubelskim w 1569 r. poparł przyłączenie Podlasia do Korony, za co król Zygmunt August nagrodził go urzędem kasztelana. 1 lipca 1569 r. podpisał i opieczętował akt Unii Lubelskiej. Adam Kosiński powiększył majątek odziedziczony po Lenarcie, nabywając liczne włości drogą kupna lub zamiany, a także wzbogacając się na handlu zbożem spławianym Bugiem, a następnie Wisłą, do Gdańska. Jego syn Jan (pisarz ziemski drohicki) w 1580 r. był właścicielem szesnastu wsi, w przeważającej części położonych w ziemi drohickiej: Lisowa, Śledzianowa, Bużysk, Osnówki, Grannego, Kobelian, Leśników, Dziersk, Krzemienia, Klimczyc, Lipna, Busk, Grodziska, Boiarskich, Morklicz, MakarkŹródła dziejowe, część I-sza, Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym, Podlasie (Województwo), Warszawa 1908, s. 10..