Efektem były surowe represje względem robotników walczących o prawa. W czasie hiszpańskiej wojny domowej przeprowadzano tu egzekucje zarówno republikanów, jak i narodowców. W 1940 został tu stracony kataloński polityk – Lluís Companys i Jover.
Naturalnie zadrzewione zbocza Montjuïc były wykorzystywane jako teren pod pola uprawne i do wypasu zwierząt przez mieszkańców Ciutat Vella. W latach 90. XIX wieku lasy zostały częściowo wycięte, tworząc miejsce pod przyszłe parki. W 1929 Montjuïc zostało wybrane jako teren dla wystawy światowej. Wtedy rozpoczęto tu wielką akcję budowlaną. Do dziś przetrwał powstały wówczas Palau Nacional, Stadion Olimpijski (Estadi Olímpic), kompleks fontann Font Màgica oraz schody prowadzące od alei Avenida de la Reina Maria Cristina do Palau Nacional (wzdłuż fontann, przez Plaça del Marquès de Foronda oraz Plaça de les Cascades). Przetrwała też Poble Espanyol („Hiszpańska wioska”) składająca się z różnych budynków w różnych stylach hiszpańskiej architektury zlokalizowana w zachodniej części wzgórza. U stóp Montjuïc znajduje się pawilon barceloński, dzieło Miesa van der Rohe.