NATO-bis – koncepcja utworzenia międzynarodowego układu wojskowego państw Europy Środkowej, wcześniej należących do rozwiązanego Układu Warszawskiego, wysunięta przez prezydenta RP Lecha Wałęsę w marcu 1992, w czasie jego wizyty w Brukseli i Niemczech razem z koncepcją EWG-bisRobert Kupiecki, Organizacja Traktatu Północnoatlantyckiego, Wyd. Ministerstwo Spraw Zagranicznych, Warszawa 2016, ., .

Geneza W pierwszych latach po 1989 Polska polityka zagraniczna przechodziła przez okres określany jako dwutorowość – dążenie do integracji ze strukturami NATO i EWG oraz utrzymywanie współpracy z ZSRR i krajami uzyskującymi od niego niepodległość. Ponadto Polska współtworzyła struktury współpracy regionalnej, czyli Grupę Wyszehradzką.

Wobec rozwiązania ZSRR 8 grudnia 1991, rząd Jana Olszewskiego po raz pierwszy jednoznacznie zaakcentował prozachodnie aspiracje Polski. 16 grudnia podpisano akt stowarzyszeniowy ze Wspólnotami Europejskimi, a w oficjalnych dokumentach MON-u znalazło się stwierdzenie, że członkostwo Polski w NATO jest strategicznym celem RP. To spotkało się z niechętnym przyjęciem Federacji Rosyjskiej, która w oficjalnych komunikatach uważała nadal Polskę za swoją strefę wpływów.