Wielki Giewont – wznoszący się na wysokość 1895 m n.p.m. (dokładniej 1894,82 m w układzie wysokościowym PL-EVRF2007-NH) główny szczyt masywu Giewontu w Tatrach Zachodnich.
Topografia Masyw Giewontu składa się jeszcze z Długiego Giewontu (1868 m) i Małego Giewontu (1739 m). Najwyższy z nich Wielki Giewont, uznawany za właściwy szczyt całego masywu znajduje się w środku, oddzielony od Długiego Giewontu przełęczą Szczerba (1810 m), a od Małego Giewontu Giewoncką Przełęczą (1709 m). Jest on często uważany za najwyższy szczyt należący do Tatr Zachodnich położony w całości w Polsce; wyższa jest jednak Twarda Kopa, zazwyczaj pomijana z powodu bardzo niewielkiej minimalnej deniwelacji względnej (wybitności). Wielki Giewont jest też szczytem zwornikowym – odchodzi od niego w kierunku południowym grań, która poprzez Kopę Kondracką łączy się z Czerwonymi Wierchami. W grani tej znajduje się Wyżnia Kondracka Przełęcz (1768 m) i Kondracka Przełęcz (1725 m).