Historia W roku 1816 na Uniwersytecie Warszawskim powstał Oddział Sztuk Pięknych, na którym profesorami byli m.in. Marcello Bacciarelli i Zygmunt Vogel. Po kasacie Uniwersytetu Warszawskiego w 1831 r., władze rosyjskie utworzyły w 1844 r. Szkołę Sztuk Pięknych, przyłączoną do Gimnazjum Realnego. Jej słuchacze brali czynny udział w manifestacjach patriotycznych lat 1860–1861 i w powstaniu styczniowym, co spowodowało jej kasatę w 1864 r. W 1865 r. reaktywowana jako Klasa Rysunkowa, od 1871 r. zwana od nazwiska jej wieloletniego kierownika i profesora „szkołą Wojciecha Gersona”. Klasa Rysunkowa została w 1920 r. przekształcona w Miejską Szkołę Sztuk Zdobniczych i Malarstwa w Warszawie.

W 1904 r. powołano ponownie Szkołę Sztuk Pięknych, której profesorami byli m.in. Konrad Krzyżanowski, Karol Tichy, Ferdynand Ruszczyc i Xawery Dunikowski, natomiast pierwszym dyrektorem był Kazimierz Stabrowski. W latach 1909–1920 szkołą kierował Stanisław Lentz. Z kolei pracownią rzeźby przez lata kierował Tadeusz Breyer. W 1932 Szkoła została przekształcona w Akademię Sztuk Pięknych. Pierwszym rektorem został Tadeusz Pruszkowski.

Podczas obrony Warszawy we wrześniu 1939 roku ASP została niemal doszczętnie zniszczona.