Architektura Budynek postawiono na planie zbliżonym do litery „L”. z dłuższym ramieniem przy północnej pierzei ul. Gołębiej i krótszym wzdłuż Plant. Projekt Gabriela Niewiadomskiego łączył w sobie elementy neogotyckie, neoromańska i secesyjne. Znaczną część kubatury wschodniej części budynku zajęła ogromna sala amfiteatralna rozciągająca się na wysokość dwóch kondygnacji (I i II piętra). W auli tej, od 2001 r. noszącej imię ks. prof. Józefa Tischnera (który przez długie lata prowadził w niej bardzo popularne wykłady filozoficzne), znajduje się galeria odgrodzona od reszty sali ostrołukowymi arkadami. Budynek pierwotnie liczył trzy kondygnacje nadziemne, w XXI w. zaadaptowano także poddasze. Od strony północnej budynek wieńczy niewielka wieżyczka. Do lat pięćdziesiątych funkcjonowała w budynku winda, przywrócona w 2004. W budynku znajdują się liczne gabinety, sale wykładowe, pomieszczenia administracyjne, a także biblioteka i czytelnia Instytutu Historii. Cennym detalem jest witraż „Pioruna” w drzwiach wejściowych z wyobrażeniem Boga władcy piorunów i elektryczności.