Kolejną wadą tego modelu jest fakt, że aspekty takie jak koszty zdobywania informacji, czas oraz niepewność są pomijane.
Duopol Stackelberga Jest to szczególny przypadek oligopolu uwzględniający istnienie dwóch firm konkurujących na danym rynku, z których jedna przyjmuje rolę przywódcy ilościowego, a druga jego naśladowcy. Obie firmy podejmując decyzje mają świadomość współzależności. Firmy konkurują poprzez jakość, zabiegi marketingowe i rozwój produktu. W tym modelu cena jest niższa niż w przypadku monopolu, ale jednocześnie wyższa niż w przypadku modelu Cournota. Zysk przedsiębiorstwa „przywódcy” jest wyższy niż w przypadku modelu Cournota, zaś zysk przedsiębiorstwa „naśladowcy” – niższy.
Duopol Bertranda Zgodnie z założeniami tego modelu każde z przedsiębiorstw wybiera poziom swojej ceny, dążąc do maksymalizacji zysku i przyjmuje ceny ustalone przez konkurentów za dane. Dobra produkowane przez wszystkie firmy są identyczne. Firmy, zamiast o wielkości produkcji, decydują o poziomie cen swoich produktów.
Główną wadą tego modelu jest to, że konsumenci nie są doskonale poinformowani o cenach w poszczególnych sklepach. Popyt na dobra zależy nie tylko od ceny, ale także od innych czynników niż cena (np.