Lewitacja magnetostatyczna może być wytwarzana poprzez układy magnesów trwałych lub elektromagnesów. Bardzo często stosowane są również układy hybrydowe (elektromagnes oddziałujący z magnesem trwałym lub ferromagnetykiem). W przypadku magnesów trwałych stabilizację realizuje się poprzez wykorzystanie sił żyroskopowych. Na tej zasadzie działa urządzenie zwane Lewitronem. W przypadku elektromagnesów najczęściej stosuje się aktywną regulację prądu w układzie sprzężenia zwrotnego (z czujnikami położenia elementu lewitującego).
Bardzo skuteczną i ostatnio bardzo intensywnie rozwijaną metodą lewitacji jest lewitacja nadprzewodnikowa. Jest to lewitacja magnetostatyczna nie wymagająca stabilizacji. Dzięki zjawisku pułapkowania wirów pola magnetycznego w nadprzewodniku lewitacja zachodzi we wszystkich kierunkach niezależnie od siły grawitacji (nadprzewodnik może lewitować nad magnesem, ale może też być lewitacyjnie podwieszony pod magnesem). Właściwość ta jest wykorzystywana do budowy układów lewitacyjnych w szczególności do zawieszeń pojazdów trakcyjnych.