Współpracował, a przez krótki czas przewodniczył muzułmańskiemu towarzystwu kulturalno-oświatowemu "Nidżat", w ramach którego angażował się w walkę w analfabetyzmem, wspierał także szkoły wieczorne, w których prowadzono lekcje religii i języka ojczystego. Wobec nasilenia się od 1907 represji politycznych i antydemokratycznych w Imperium Rosyjskim wyjechał na przełomie 1908 i 1909 do Iranu, jako korespondent gazety Tereggi.
Od 1909 był redaktorem i publicystą dziennika Iran-e Nou, w 1910 został jednym z założycieli socjalistycznej Demokratycznej Partii Iranu, był członkiem jej Komitetu Centralnego, a jego gazeta została organem prasowym tej partii. Pozostawał w tym czasie panislamistą, głosił także poglądy antyrosyjskie, widząc w tym kraju zagrożenie dla irańskiego ruchu reformatorskiego. Pod wpływem rosyjskich żądań wydalenia go z Iranu, wyjechał w maju 1911 do Stambułu. Tam przyłączył się do ruchu Ognisk Tureckich, które zajmowały się popularyzacją kultury i języka tureckiego, na łamach pisma Turk Jurdu przybliżał zagadnienia Türków irańskich. Zetknął się wówczas z Ziyą Gökalpem, pod wpływem którego zainteresował się ideami nacjonalizmu turkijskiego. W 1913 wrócił do Baku, korzystając z amnestii ogłoszonej z okazji 300-lecia rządów dynastii Romanowów. Tam wstąpił do partii Musawat, szybko zostając jej liderem.