W przypadku, gdy śledczy nie mieli czasu na długotrwałą technikę konwejera lub gdy zależało im istotnie na wydobyciu z przesłuchiwanego jakichś informacji, stosowano bicie i tortury (zamiast lub łącznie z konwejerem).
Metodę konwejera po raz pierwszy opisał XVI-wieczny autor Hipolit de Marsiliis jako skuteczny sposób uzyskania zeznań bez stosowania tortur. W XVII wieku bardzo chętnie stosował ją w Anglii Matthew Hopkins, który nazywał siebie „naczelnym łowcą czarownic” – konwejer umożliwiał mu uzyskiwanie pożądanych zeznań bez obawy posądzenia o naruszenie praw zabraniających stosowania tortur (lub je ograniczających). Z tych samych powodów (zakaz stosowania tortur) konwejer upowszechniał się później w kolejnych krajach.
Bibliografia
Robert Conquest: The Great Terror (1968), wydanie uzupełnione: The Great Terror: A Reassessment (1990) ; wydanie polskie: Wielki Terror, Warszawa 1997, . Aleksander Weissberg-Cybulski: Wielka czystka, Warszawa 1990. Zbigniew Stypułkowski: Zaproszenie do Moskwy, Warszawa 1991 (wydanie 3 – pierwsze krajowe), .
Władysław Anders: Bez ostatniego rozdziału wydanie 1 krajowe, Warszawa 1992, . Brian Innes: Historia tortur, Bellona, Warszawa 2000.
Kategoria:NKWD Kategoria:Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego Kategoria:Stalinizm Kategoria:Tortury