Następca Karola II Karol II Hiszpański przez większość życia cierpiał na zły stan zdrowia i wydawało się prawdopodobne, że umrze bezdzietnie. Ponieważ Imperium hiszpańskie pozostało potężne i w dużej mierze nienaruszone, sukcesja miała ogromne znaczenie dla równowagi sił w Europie i była przedmiotem debaty przez wiele lat. Jako jedyny żyjący potomek Małgorzaty Teresy i prawnuk Filipa IV, roszczenia Józefa Ferdynanda były uzasadnione i powszechnie uznawane w Hiszpanii. Ponadto, nie będąc ani Habsburgiem, ani Burbonem, jego kandydatura spodobała się Anglii i Republice Zjednoczonych Prowincji ze względu na jej zgodność z rodzącą się doktryną równowagi sił w Europie. lewo|mały|Józef Ferdynand (1698, aut. Josepha Viviena) Matka Karola II, Marianna Habsburg, uznała Józefa Ferdynanda za prawowitego dziedzica korony hiszpańskiej i stanowczo opowiadała się za jego roszczeniami. To postawiło ją w konflikcie z jej młodszym bratem Leopoldem I i synową Maria Anna von Pfalz-Neuburg: oboje chcieli, aby syn Leopolda, arcyksiążę Karol, został następcą Karola II.