Po 1946 pracował w Olsztynie jako nauczyciel muzyki. Kontynuował również działalność badawczą w dziedzinie folkloru, współpracując m.in. z olsztyńską delegaturą Państwowego Instytutu Sztuki. Ze zbiorów Lubomirskiego korzystali m.in. Władysław Gębik i Augustyn Steffen. W 1969 razem ze Stanisławem Markiewiczem wydał opracowanie Pieśni Warmii i Mazur. W latach 1953–1960 prowadził zespół żywego słowa przy wojewódzkim oddziale Stowarzyszenia PAX w Olsztynie, później był instruktorem w Ośrodku Metodycznym Wojewódzkiego Domu Kultury tamże.
W 1995, razem z innymi zasłużonymi nauczycielami olsztyńskimi Kazimierzem Pacerem, Natalią Żarską i Jadwigą Lindner, otrzymał tytuł honorowego obywatela Olsztyna. Był również członkiem honorowym Ośrodka Badań Naukowych w Olsztynie.
W 1969 otrzymał nagrodę Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Olsztynie, w 1971 odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, w 1977 został laureatem Nagrody im. Oskara Kolberga.
Zmarł w Olsztynie, pochowany na cmentarzu komunalnym w Olsztynie-Dywitach (kwatera XIIC-1G-7).
Przypisy