Festiwal jest wydarzeniem interdyscyplinarnym – towarzyszą mu projekcje filmowe, wystawy, koncerty, panele dyskusyjne i spotkania z twórcami, seminaria naukowe, instalacje w przestrzeni miejskiej. Jest jednym z najstarszych festiwali teatru zawodowego organizowanych w Polsce po 1989 roku. Każda edycja Festiwalu ma myśl przewodnią zaproponowaną przez Ewę Pilawską (wśród tematów znalazły się np. „Kondycja artysty”, „Awangarda jako stan umysłu”, „Niebezpiecznie jest schodzić ze sceny”). Na Festiwalu rolę jury pełnią widzowie, którzy w Plebiscycie Publiczności wybierają Najlepszą Aktorkę, Najlepszego Aktora i Najlepszy Spektakl.
W ramach Festiwalu po raz pierwszy w powojennej historii Łodzi swój spektakl zaprezentował Teatr Narodowy w Warszawie. Na przestrzeni lat na Festiwalu gościły teatry narodowe Polski, Austrii, Węgier, Niemiec i Izraela. W spektaklach prezentowanych podczas Festiwalu występowali m.in. Danuta Szaflarska, Krystyna Janda, Maja Komorowska, Gustaw Holoubek, Janusz Gajos, Jerzy Trela, Jerzy Radziwiłłowicz, Zbigniew Zapasiewicz, Jan Englert i wielu innych wybitnych aktorów. Prezentowano spektakle w reżyserii m.in.