Bizantyjczycy zajmowali klasztor niewiele ponad 100 lat.
W 1204 roku, po zdobyciu Aten przez krzyżowców, również klasztor został przez nich złupiony. W następnych latach przejęli go od prawosławnych mnichów cystersi z Bellevaux. Sprowadził ich pierwszy diuk Aten, Otto de la Roche. Zachowały się uszkodzone sarkofagi z herbem rodziny de la Roche. Cystersi dokonali licznych przeróbek, rozbudowując kościół, wyposażając dziedziniec w gotyckie krużganki, wznosząc mury obronne otaczające zespół budynków i częściowo zachowane mury. Po zajęciu Attyki przez wojska Imperium Osmańskiego cystersi zmuszeni byli opuścić klasztor. W 1458 roku powrócili tam mnisi prawosławni, ponownie wygnani za udzielenie pomocy powstańcom w 1821 roku.
Z obiektów klasztornych i wcześniejszych – pogańskich, poza samą świątynią zachowało się niewiele historycznej substancji. Istnieją podziemia i cysterny wodne, kilka pomieszczeń klasztornych, fragmenty krużganków, z reszty jedynie wyraźnie rozplanowane fundamenty. Pierwsze poważne prace konserwatorskie podjęto w 1888 roku. Po trzęsieniu ziemi w 1999 roku, konstrukcja świątyni wymagała natychmiastowych głębokich interwencji inżynierskich. Proces ratowania obiektu przedstawiają plansze w sali projekcji audiowizualnych.