W roku 1938 piłkarze prawie wywalczyli awans do pierwszej ligi państwowej, do czego zabrakło im jednej bramki strzelonej w meczu przeciwko Brygadzie Częstochowskiej. W 1932 na Okęciu ruszyła pierwsza w Warszawie drużyna piłkarska młodzików, co pozwoliło na wychowanie szeregu utalentowanych zawodników. Najcenniejsze sukcesy z tamtego okresu (mimo zmiany przez kilku czołowych zawodników barw klubowych) to zdobycie pucharu im. Mariana Wejchera, pucharu w turnieju szóstkowym oraz udział wielu zawodników klubu w reprezentacji Warszawy.
Wybuch II wojny światowej przerwał rozwój sportu na Okęciu, ale nie zlikwidował. Mimo wydanego przez okupanta zakazu prowadzenia jakiejkolwiek działalności przez kluby sportowe, w Okęciu nadal postanowiono uprawiać sport. Jako jedni z pierwszych na boiska wyszli piłkarze Okęcia. Na mecze rozgrywane w czasie okupacji przychodziło w Warszawie po kilka tysięcy osób. Rozgrywki te miały wydźwięk patriotyczny, wzmagały wiarę w przetrwanie. Zawody niejednokrotnie były przerywane przez obławy i łapanki. Klub Okęcie wykazał największą wśród warszawskich klubów aktywność, rozgrywając ponad 100 meczów. Działały cztery drużyny – dwie seniorów i dwie „bosaków”.