Architektura Dominującym typem zabudowy są reprezentacyjne kamienice mieszczańskie z XIX i I połowy XX wieku. Charakterystyczny elementem placu jest neobarokowa bryłaRed. W. Kalinowski, Urbanistyka i architektura Radomia, Lublin 1975, s. 195. kościoła garnizonowego św. Stanisława, przebudowanego w latach 1925–1930 z cerkwi pw. św. MikołajaA. Sawicki, Radom: Zabytki architektury, Radom 2009, s. 62. wraz z Grobem Nieznanego Żołnierza, usytuowanym przed frontonem świątyni od strony ulicy Żeromskiego.
Spośród pozostałej zabudowy wyróżniają się:
nr 3 – budynek dawnego hotelu Europejskiego, założonego w 1898 przez Ludwika ŁagodzińskiegoJ. Sekulski, Encyklopedia Radomia, Radom 2009, s. 84–85.. Na parterze budynku w okresie międzywojennym mieściły się kawiarnie – Łobzowianka i Bolesława Przybytniewskiego wraz z restauracją oraz sklep z artykułami kolonialnymi A. BorowskiejR. Metzger, Radom między wojnami: opowieść o życiu miasta 1918–1939, s. 103, 106., nr 5 – pałac Karschów i Wickenhagenów – monumentalna, eklektyczna kamienica mieszczańska o charakterze pałacowym, wzorowana na pałacu Kronenberga w Warszawie. Wzniesiona w latach 1881–1882. W użytkowym parterze budynku mieściła się m.in. Apteka Łagodzińskich, cukiernia Przybytniewskiego, biura Sądu Okręgowego oraz rosyjska Resursa Obywatelska.