W 1753 roku został mianowany pułkownikiem i głównodowodzącym czternastego Regimentu Piechoty na Gibraltarze, przez co objął dowodzenie jednym z najważniejszych strategicznie punktów w całej Europie.
W 1754 roku dotarły do Londynu wiadomości o konflikcie w dolinie rzeki Ohio i bitwie na Great Meadows (niedaleko obecnego Uniontown, w stanie Pensylwania). Król Jerzy II za zgodą Parlamentu zdecydował o wysłaniu ekspedycji wojskowej. Jej dowodzenie otrzymał Braddock wraz z awansem na stopień generała-majora Coldstream Guards. Braddock objął dowodzenie nad 44 i 48 Regimentem Piechoty, które stanowiły podstawę ekspedycji, oddziały wyruszyły w połowie grudnia 1754 roku z Irlandii. 20 lutego 1755 Braddock zszedł na ląd w Wirginii w Hampton. Od 10 maja do 7 czerwca 1755 roku stacjonował w Fort Cumberland (obecnie Cumberland w stanie Maryland) przygotowując wyprawę do fortu du Quesne (ang. fortu Pitt, obecnie Pittsburgh w stanie Pensylwania). 9 lipca 1755 dowodził w przegranej bitwie pod Monongahelą. 12 lipca 1755 roku przekazał dowodzenie ekspedycją na ręce Thomasa Dunbara. W wyniku odniesionych ran zmarł 13 lipca 1755 roku. W nocy z 13 na 14 lipca został pochowany z honorami przez Jerzego Waszyngtona w nie oznakowanym grobie niedaleko Great Meadows.