Pod koniec lat 30. przystąpił do budowy polskiego teatru we Lwowie, ukończonego w 1842, którego był pierwszym dyrektorem. Aktem z 1 sierpnia 1843 ufundował i 24 października 1848 potwierdził w testamencie Zakład Sierot i Ubogich w Drohowyżu, w którym przewidział umieszczenie 400 ubogich chrześcijan i 600 chrześcijańskich sierót obojga płci, w późniejszych latach dającego dożywotnie schronienie starcom i wychowującego osieroconych chłopców i dziewcząt. Swoje posiadłości: Rożniatów, Brzozdowce, Żydaczów, Żabie i Stupijka, Drohowyże, Teatr we Lwowie, polecił poświęcić na utrzymanie Instytutu Drohowyzkiego, w którym dzieci-sieroty były utrzymywane, kształcone i uczone prac i rzemiosła, a ubogim starcom zapewniano schronienie i wyżywienie. Darowany majątek hr. Skarbka zajmował obszar w Małopolsce Wschodniej o powierzchni około 33 000 ha (większość stanowiły lasy), ponadto wspomniany teatr we Lwowie i realności w tym mieście, a także kapitał.