Podobnie było z okryciem – czyli zbroją – równie solidnym, choć mniej finezyjnym.
Poczet (nie zaliczano doń – często licznej – czeladzi obozowej) był własnością rycerza, przy czym stosunki były najczęściej dość familiarne, pocztowy (giermek) miał bowiem szansę na otrzymanie w przyszłości pasa i ostróg rycerskich; ponadto wspólny los i niebezpieczeństwo na polu bitwy zbliżały. Poczty rycerskie zniknęły z pól bitewnych Europy wraz z pojawieniem się broni palnej i wielotysięcznych armii zaciężnych, przetrwały natomiast w Polsce – w chorągwiach husarskich, pancernych i późniejszej Kawalerii Narodowej, w której oprócz towarzyszy służyli pocztowi.
Zobacz też poczet sztandarowy
Bibliografia s.215.
Kategoria:Rycerstwo Kategoria:Wojsko polskie w średniowieczu