Tworzyła pod pseudonimem „Feliks”.

W czasie okupacji najpierw próbowała zająć się drobnym handlem, ale po utworzeniu przez Niemców tzw. teatrów jawnych (polskojęzyczne sceny, utrzymywane przez niemieckie władze okupacyjne, grające sztuki schlebiające niskim gustom) rozpoczęła pisać do nich materiały, m.in. utwory Czar kłamstwa, Moja panna żona i To nie ja – to ona!, wystawiane w latach 1942–1943. Pod pseudonimem „Mizantrop” pisywała felietony w gadzinowym „Nowym Kurierze Warszawskim”.

W 1942 wygrała ogłoszony przez Wydział Propagandy Generalnego Gubernatorstwa konkurs na sztukę antytyfusową nawiązujący do nazistowskiego plakatu propagandowego Żydzi, wszy, tyfus plamisty. Jej utwór pt. Kwarantanna był wystawiany przez Teatr Objazdowy na terenie całego Generalnego Gubernatorstwa. Sztuka miała antysemicki charakter: podkreślając rzekome upośledzenie tzw. niższej rasy, nakłaniała do wydawania władzom okupacyjnym ukrywających się Żydów. Według relacji Marii Kaniewskiej, Rapacka nie żywiła specjalnych uczuć patriotycznych, była pazerna i egocentryczna, co miało zdecydować, że nie tylko wzięła udział w konkursie, ale jako jedyna autentycznie starała się o nagrodę.