Jego życie zmienia się ponownie, gdy trafia pod opiekę Johna Thorntona, jedynego człowieka, który traktuje go z miłością i szacunkiem. Między nimi rodzi się silna więź, lecz Buck coraz częściej ulega zewowi dziczy – oddala się do lasu, spotyka wilki i poluje samotnie. Gdy wraca do obozu, zastaje swoich ludzkich przyjaciół zamordowanych przez Indian. W akcie zemsty zabija ich, lecz rozumie, że jego miejsce jest już gdzie indziej. Dołącza do wilczego stada i na zawsze porzuca świat ludzi, stając się legendą dzikiej północy.
Polskie przekłady Przygody psa w Klondyke (głos lasu): pierwsze polskie wydanie z 1909 r. ze wstępem Wacława Sieroszewskiego, tłumaczenie anonimowe. Zew krwi, przeł. Stanisława Kuszelewska, wydanie z 1924 roku nakładem Wydawnictwa E. Wende i S-ka, wielokrotnie wznawiane. Zew krwi, przeł. Eleonora Romanowicz, po raz pierwszy opublikowany w tomie "Zew krwi i inne opowiadania" w Wydawnictwie "Iskry", Warszawa 1955, wielokrotnie wznawiany. Zew krwi, przeł. Zbigniew Batko, Wydawnictwo Kama, Warszawa 1995 Zew krwi, przeł. Ewa Fiszer, Wydawnictwo „Nasza Księgarnia”, Warszawa 1999, Zew krwi, przeł. Ireneusz Socha, Mediasat Poland, Kraków 2004, Zew krwi, przeł.