Z powodu gospodarki leśnej determinującej skład gatunkowy drzewostanów, strefę lasów liściastych zajmuje współcześnie mozaika pozostałości takich lasów wraz z lasami mieszanymi i iglastymi. W wyniku bowiem jednostronnej gospodarki leśnej znaczna część wielogatunkowych lasów liściastych została w przeszłości zastąpiona jednogatunkowymi drzewostanami sosnowymi i świerkowymi (pinetyzacja). W dodatku duże powierzchnie lasów liściastych zajmujących żyzne siedliska zostały odlesione i zajęte przez użytki rolne i osiedla.
W drzewostanie lasu liściastego dominują gatunki liściaste i tylko w domieszkach występować mogą iglaste, takie jak: jodła, świerk i modrzew. Ten typ lasów reprezentują w Europie środkowej: buczyny, grądy, lasy łęgowe, dąbrowy i olsy. Często są to lasy wielogatunkowe i zwykle zajmują bogate (żyzne) siedliska (w typologii siedlisk leśnych te żyzne zajmowane przez lasy liściaste określa się ogólną nazwą siedlisk lasowych). Charakterystyczny jest dla tych lasów roczny rytm rozwoju, z zimowym okresem spoczynku. Niekorzystną dla wegetacji porę roku drzewa spędzają zrzucając liście i zabezpieczając w pąkach zawiązki przyszłorocznych pędów przed mrozami. Ze względu na zazwyczaj silne zacienienie dna lasu w okresie letnim, charakterystyczne dla lasów liściastych jest także bujnie rozwinięte runo w okresie wiosennym.