Zagadnieniami tymi zajmował się między innymi rosyjski dowódca oddziałów partyzanckich okresu wojny w 1812 Denis Dawydow, a także poruszali je w swoich pracach także Carl von Clausewitz i Antoine-Henri Jomini. Mimo zmniejszania się znaczenia kawalerii na polu walki, na teatrach wojny, gdzie stosunek liczebności wojsk do przestrzeni był stosunkowo nieduży, rajdy kawaleryjskie nadal odgrywały istotną rolę. Tak było w okresie amerykańskiej wojny domowej, wojny domowej w Rosji, jak również wojny polsko-bolszewickiej. Wraz z pojawieniem się na polu walki czołgów rozpoczęto opracowywać teoretyczne podstawy rajdów pancernych. Ich prekursorami byli teoretycy angielscy: John Frederick Charles Fuller i Basil Liddell Hart. W sensie doktrynalnym zostały one rozwinięte w latach trzydziestych w Związku Radzieckim i w Niemczech jako sposób użycia pancernych grup szybkich. Ich praktycznym zastosowaniem były niemieckie zagony pancerne w początkowym okresie II wojny światowej w Polsce, we Francji i w Związku Radzieckim, oraz radzieckich grup szybkich i oddziałów wydzielonych w latach 1942-1945.