Przedmiotem badań astronomii pozagalaktycznej są galaktyki, poczynając od najbliższych Ziemi galaktyk karłowatych, będących satelitami Galaktyki, poprzez te wchodzące w skład Grupy Lokalnej, aż do najdalszych znanych galaktyk, położonych w odległościach porównywalnych z rozmiarami obserwowanego Wszechświata (przesunięcie ku czerwieni ponad 6), oraz ośrodek międzygalaktyczny. W szczególności badania dotyczą budowy galaktyk, ich grupowania się w grupy i gromady oraz struktury wyższego rzędu (jak supergromady czy włókna). W tym ostatnim aspekcie astronomia pozagalaktyczna zbliża się do kosmologii, z tym, że tradycyjnie ta pierwsza jest bardziej nastawiona na badanie konkretnych obiektów, a kosmologia na badanie wielkoskalowej struktury Wszechświata. Ze szczególną uwagą badane są galaktyki aktywne takie jak kwazary czy radiogalaktyki. W zakres zainteresowań astronomii pozagalaktycznej wchodzą też nie tylko całe galaktyki, ale i pojedyncze gwiazdy, jeśli są dostatecznie jasne, aby je można było obserwować z wielkich odległości. Do takich obiektów należą rozbłyski gamma czy supernowe.
Na obserwacje planet poza Galaktyką mógłby pozwolić dopiero teleskop o średnicy wielu kilometrów. ESO podaje hipotetyczną średnicę 1 km, ale można spotkać się z czysto fantastycznymi wizjami teleskopów o średnicy nawet tysięcy kilometrówNiebieska księga OWL.
Przypisy