Indianie w redukcjach musieli przestrzegać ścisłego reżimu narzuconego przez zakonników. Nieposłuszeństwo karane było chłostą lub więzieniem. Dobrze wykonaną pracę nagradzano muzyką i tańcami. Mieszkańcy redukcji zobowiązani byli do uprawy zbóż, manioku, bawełny, kakao, tytoniu i herbaty. Produkty z redukcji w koloniach portugalskich (w workach oznaczonych znakiem krzyża) transportowano do Lizbony.
Siedziby Indian w redukcji skupione były wokół centralnego placu na którym znajdował się krzyż, kościół, szkoła, dom kobiet, ogród oraz cmentarz. Dzieci chodziły do szkoły a kobiety i mężczyźni do pracy. Kobiety szyły, tkały i pomagały mężczyznom w pracach polowych. Mężczyźni paśli trzodę, polowali, łowili, pracowali na polu. Własność prywatna w redukcjach nie istniała, wszystkie przedmioty (nawet codziennego użytku) były własnością bożą.
Rozkład geograficzny
Najbardziej znanymi redukcjami były te prowadzone przez jezuickich misjonarzy w Paragwaju (pomiędzy rzekami Parana i Urugwaj), Ekwadorze, Peru, Boliwii (prowincje Moxos i Chiquitos). W Brazylii osady takie istniały w regionie São Paulo. Ocenia się, że jezuici nawrócili ok. 700 tys. Indian w latach 1610–1767, ok. 150 tys. z nich zamieszkało w 30 redukcjach.