Powróciwszy do Polski, wraz z bratem Ernestem wziął udział w wyprawie chocimskiej.
Dowódca piechoty niemieckiej 1621, kasztelan gdański 1642 r., wojewoda pomorski i podskarbi ziem pruskich (1643), marszałek dworu królowej (1645), starosta kościerski, skarszewski, adzelski, feliński, lucyński, lignowski. W uznaniu zasług został ekonomem malborskim i jako taki przyczynił się do odnowienia zamku.
W latach 1624–1625 brał udział w wojnie o ujście Wisły ze Szwecją na Pomorzu. W tym czasie, w l. 1626–1629 stał na czele zaciężnej piechoty saksońskiej. Wsławił się jako dowódca obrony Torunia w 1629 r.
Został doradcą królewskim do spraw morskich. Jako poseł Władysława IV przebywał w Kopenhadze, próbując nakłonić króla duńskiego do sojuszu z Polską. W 1635 r. został członkiem i przewodniczącym Komisji Okrętów Królewskich, przyczyniając się do odbudowy i rozwoju polskiej floty. Wraz z Jerzym Ossolińskim opracował projekt pobierania ceł morskich. W 1645 r. prowadził rokowania w Paryżu w sprawie małżeństwa Władysława IV Wazy z Ludwiką Marią, którą osobiście przywitał na granicy państwa.
Poseł na sejm 1638 roku, sejm 1639 roku, sejm 1640 roku, sejm 1642 rokuJan Dzięgielewski, Izba poselska w systemie władzy Rzeczypospolitej w czasach Władysława IV, Warszawa 1992, s.