Charakterystyczną cechą dynastii Liao była jej dualistyczna administracja, osobna dla Kitanów i podlegających im plemion oraz Chińczyków. Jej zręby sięgają początków dynastii, a cesarz Shizong (947 – 951) formalnie podzielił terytorium państwa na Region Północny, składający się z terenów na których dominowali Kitanowie i zależne od nich plemiona, oraz Południowy, gdzie zamieszkiwali przede wszystkim Chińczycy oraz Balhae. Administracja Północna składała się głównie z Kitanów noszących tradycyjne kitańskie tytuły. Była to w istocie „osobista świta wielkiego plemiennego wodza i wiele z jej urzędów było specjalnie zarezerwowanych dla członków tej lub innej gałęzi królewskich lub konkubenckich klanów i obsadzanych przez dziedziczny dobór”Twichett, Tietze, s. 78. Administracja Południowa powstała po tym jak w roku 947 Kitanowie uprowadzili z Kaifengu wielu chińskich urzędników i była wzorowana na instytucjach dynastii Tang i Pięciu Dynastii. Na czele jej rozbudowanej biurokracji stały trzy ministerstwa, podobne do trzech centralnych ministerstw wczesnej dynastii Tang.