Warunki oznaczania zawartości części lotnych (m.in. rozmiar, masa i materiał tygla, szybkość wzrostu temperatury, czas ogrzewania i temperatura maksymalna) różnią się w zależności od norm stosowanych w danych państwach. Temperatura ogrzewania próbki może odzwierciedlać temperaturę stosowaną w praktyce przemysłowej przy przeróbce węgla (np. przy koksowaniu), bądź też być dobrana w taki sposób, by zapewnić maksymalne wydzielenie się składników lotnych. Na ogól waha się ona w granicach 875–1050 °C, a czas ogrzewania próbki wynosi 3–20 minut. Wykorzystywane tygle mogą być wykonane z platyny, krzemionki bądź z ceramiki. Stosowane są również niekiedy metody z zastosowaniem dwóch tygli, jednego zamkniętego w drugim. Ma to prowadzić do zapobiegania częściowemu utlenianiu się wydzielanych substancji i uniknięcia związanej z tym propagacji błędu.
Metody pomiaru zawartości części lotnych określane są w odpowiednich normach międzynarodowych, m.in.: ISO 562:2010: Hard coal and coke – Determination of volatile matter ASTM D3175 – 11: Standard Test Method for Volatile Matter in the Analysis Sample of Coal and Coke oraz w normach krajowych – w przypadku Polski