Charakterystyczne boczne listwy Testarossy były związane z układem chłodzenia, ponieważ chłodnice umieszczono przy tylnej części samochodu, co wymagało doprowadzenia powietrza przez duże boczne wloty.
Ferrari F 512TR W 1991 roku Ferrari wprowadziło model 512 TR, będący rozwinięciem Testarossy; samochód otrzymał silnik o mocy 315 kW i osiągał prędkość maksymalną 313,8 km/h. Zmieniono wówczas wygląd nadwozia i wzmocniono silnik do ponad 420 KM.
Ferrari F 512M Ostatnią odmianą rodziny Testarossa było Ferrari F512 M z 1994 roku, którego oznaczenie „M” odnosiło się do włoskiego słowa „modificata”. Ferrari F512 M było najmocniejszą seryjną odmianą tej linii modelowej, z silnikiem o pojemności 4943,04 cm³ i mocy 324 kW. Planowano zainstalować silnik z F40 jednak ostatecznie wstrzymano się z tym pomysłem. Całkowicie widoczne klosze przednich lamp zastąpiły chowające się elektrycznie, tylne światła zyskały podobieństwo do modelu F355.