Światowej opinii publicznej dał się poznać jako przewodniczący delegacji wietnamskiej na rokowania z Francją w Fontainebleau.
Po klęsce Francuzów pod Dien Bien Phu, w maju 1954 roku przewodniczył (w randze wicepremiera i ministra spraw zagranicznych) delegacji na Konferencję Genewską w sprawie przyszłości Indochin i podpisywał porozumienie międzyrządowe z premierem francuskim (Pierre Mendès-France).
Podczas I Narodowego Kongresu DRW w 1955 roku Phạm został mianowany premierem, na którym to stanowisko pozostawał przez 32 lata, aż do przejścia na emeryturę w roku 1987. Przez całe życie był zagorzałym komunistą i wietnamskim patriotą, a jednocześnie najwierniejszym uczniem Hồ Chí Minha. W konfliktach wewnątrzpartyjnych zawsze zajmował neutralne stanowisko.
Zobacz też historia Wietnamu Wietnam I wojna indochińska II wojna indochińska
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Premierzy Wietnamu Kategoria:Urodzeni w 1906 Kategoria:Wietnamscy komuniści Kategoria:Wietnamscy ministrowie spraw zagranicznych Kategoria:Zmarli w 2000 Kategoria:Premierzy Wietnamu Północnego Kategoria:Więźniowie polityczni we Francji