Flawiusz pisał w „Dawnych dziejach Izraela” że Bóg zapowiadał wojownikom mającym toczyć bitwę zwycięstwo za pomocą dwunastu kamieni umocowanych do pektorału. Zapowiedź ta miała się ukazywać w postaci świetlistego blasku tryskającego z kamieni.
Teoria optująca za większą liczbą świętych losów składających się na urim i tummim zgadzałaby się z opisami biblijnymi, które wskazywały, że urim i tummim mogły dawać także odpowiedź na bardziej skomplikowane pytania, np. w Sdz 1,1n (por. też 20,18) („Po śmierci Jozuego Izraelici tak się pytali Pana: «Któż z nas pierwszy wystąpi do walki przeciwko Kananejczykom?» Pan odpowiedział: «Wystąpi Juda»”) czy 2 Sm 2,1 („Pytał znów Dawid: «Dokąd mam iść?» Odpowiedział [Pan]: «Do Hebronu»”). W innych fragmentach Biblii znajdują się opisy ciągnięcia świętych losów, by wyłonić winnego spośród grupy podejrzanych (np. 1 Sm 14,38-42; Joz 7,14nn).
Żaden z biblijnych opisów nie wzmiankuje, jaka była technika ich używania. Niektórzy naukowcy stawiali nawet tezy, że owe święte losy nie miały formy materialnej. Ani wygląd ani sposób korzystania z urim i tummim, czy też sposób interpretacji wyroczni nie są możliwe do ustalenia. Nie pozwalają na to zbyt lakoniczne opisy biblijne przy braku innych źródeł.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Judaizm Kategoria:Stary Testament