W Arystotelizmie odróżnia się sytuacje, w których przyczyna ruchu znajduje się w poruszającej się rzeczy, stanowiąc jej naturę (ruch wsobny, łac. motus immanens), od takich, w których przyczyna jest wobec niej zewnętrzna (ruch przechodni, łac. motus transiens).
Wyróżnia się trzy rodzaje ruchu wśród bytów: ruch ilościowy (wszelka zmiana ilości np. rośnięcie), ruch jakościowy (wszelka zmiana jakości, substancji, np. dojrzały owoc i niedojrzały owoc), ruch lokalny (przemieszczający, mechaniczny – przejście z jednego miejsca na inne).
W filozofii średniowiecznej Scholastyka tomistyczna przyjęła arystotelesowskie pojęcie ruchu.
Według średniowiecznej teorii impetu Buridana siła działająca pochodzi wprawdzie z zewnątrz, ale uwidacznia się w ciele i dalej działa już w nim samym. Ponieważ identyczność rzeczy w czasie uważano za warunek ruchu, musiano – skoro wszystko płynie (Heraklit) – uznać przynajmniej za nieruchomy sam byt (Parmenides).
W filozofii nowożytnej W teorii Kartezjusza, która należała do nurtu mechanicystycznego, ruch nigdy nie dokonuje się w linii prostej.