Najchętniej sięgał do krótszych form literackich, zwłaszcza w zakresie tematyki współczesnej, którą oddawał z dużym autentyzmem i znajomością bytu środowisk podmiejskich. Jego prozę charakteryzowała przenikliwa obserwacja społeczna i obyczajowa, nasycenie konkretem, swoisty liryzm. Szczególnie interesowała go psychika bohaterów jego opowieści – ludzi w sytuacjach szczególnych, którym z trudem mogą sprostać. Cechował go wyrazisty styl wytworzony precyzją słowa i plastyką obrazu kreślonego ostro i syntetycznie.
Zmarł śmiercią samobójczą. Został pochowany na cmentarzu żydowskim przy ulicy Okopowej w Warszawie (kwatera 2, rząd 9)Grób Bogdana Wojdowskiego w bazie danych Cmentarza Żydowskiego przy ul. Okopowej w Warszawie.
Inne informacje W 2013 rodzina pisarza (żona Maria Iwaszkiewicz-Wojdowska i siostra Irena Grabska) przekazały jego archiwum Bibliotece Narodowej.
Publikacje 1962: Wakacje Hioba (opowiadania) 1966: Konotop (powieść) 1966: Próba bez kostiumu. Szkice o teatrze (zbiór esejów) 1971: Chleb rzucony umarłym (powieść) [8 wyd. pol.; tłum./wyd.