W 1950 wyjechał do Francji, gdzie został bardzo pozytywnie przyjęty. W 1951 powrócił do USA. Został wówczas muzykiem Colemana Hawkinsa. W tym okresie występował również z Johnnym Hodgesem oraz Ellą Fitzgerald. Oprócz tego zagrał koncert w ramach Jazz at the Philharmonic. Później nagrał płytę z Dizzym Gillespie.
Przez wiele lat uznawany był za najszybszego trębacza jazzowego. Jego inspiracją był Benny Carter, z kolei gra Eldridge’a wywarła wpływ na wspomnianego Dizzy’ego Gillespie.
Przypisy
Kategoria:Amerykańscy muzycy bebopowi Kategoria:Amerykańscy muzycy swingowi Kategoria:Amerykańscy trębacze jazzowi Kategoria:Laureaci Nagrody NEA Jazz Masters Kategoria:Ludzie urodzeni w Pittsburghu Kategoria:Urodzeni w 1911 Kategoria:Zmarli w 1989