wynika z reguły wówczas, gdy zadania przeciwników sięgają poza rubież ich bezpośredniego starcia. Następuje wówczas, gdy obie strony dążą do wykonania zadania przez natarcie, a głębokości tych zadań sięgają poza rubież starcia. W boju spotkaniowym każda ze stron dąży do wykonania wyprzedzającego uderzenia, zdobycia przewagi i inicjatywy, narzucenia swej woli i rozstrzygnięcia walki przez natarcie. Charakteryzuje się on ograniczonym czasem na organizację działań, szybkim zbliżaniem stron, niejasnością sytuacji, dążeniem do uzyskania zaskoczenia i przejęcia inicjatywy, gwałtownymi i częstymi zmianami sytuacji oraz istnieniem luk i otwartych skrzydeł. Bój spotkaniowy cechuje dążenie obu stron do wyprzedzenia się w uderzeniu, gwałtowność rozwoju działań, szybkie zmiany sytuacji, szeroki manewr, częsta zmiana ugrupowania bojowego oraz wejście oddziałów i związków taktycznych do akcji wprost z marszu. Dokumenty doktrynalne NATO, jak i narodowe, kwalifikują bój spotkaniowy także jako formę działań pośrednich, czyli etap w walce sprzyjający osiągnięciu celu. Można zatem określić bój spotkaniowy jako formę natarcia, przyjmując za kryterium działanie przeciwnika względem wojsk własnych, lub jako etap pośredni, jeżeli będzie to etap walki przyczyniający się do osiągnięcia celu przez przełożonego (zajęcie dominującego terenu).