Historia Wystąpienie Montana miało miejsce ok. 156 (według Epifaniusza, Panarion 48,2) lub 172 (według Historii Kościelnej Euzebiusza z Cezarei) w nieznanym z położenia mieście Ardabau. Jedną z przyczyn powstania ruchu była reakcja na słabnącą rolę proroków, która ustępowała miejsce urzędowi w Kościele (wzrost roli biskupa). Do Montana dołączyły wkrótce, porzuciwszy swych mężów, dwie kobiety: Pryscylla (Pryska) i Maksymilla, które tak jak Montan, wpadały w ekstazy i wygłaszały proroctwa.
Ruch frygijski rozszerzył się w całym Kościele i dotarł do Rzymu i Galii. Surowy tryb życia i powoływanie się na charyzmaty jednały mu zwolenników. Z początku nie widziano w tym niebezpieczeństwa, nawet sam papież Wiktor (189-199) przez pewien czas był im przychylny, a kolejny papież Zefiryn (199-217) udzielał im listów pokoju, gdy udawali się z Rzymu do innych Kościołów lokalnych.
Po śmierci Montana i obu prorokiń nastąpiło zahamowanie ruchu, ale jego zwolennicy istnieli w Hiszpanii do końca IV wieku, w Rzymie do początków V wieku, a na Wschodzie nawet do IX wieku, ale nie stworzyli rozwiniętego kościoła schizmatyckiego.