Golescu).
Rozgłos Po wybuchu rewolucji wołoskiej w Bukareszcie 11 czerwca 1848 roku, Nicolae Golescu został ministrem spraw wewnętrznych w prowizorycznym rządzie. Następnie wraz z Aną Ipătescu stanął na czele pochodów cywilów w obronie idei rewolucyjnej, która została zagrożona przez spisek konserwatystów (19 czerwca).
Jednakże 25 czerwca rząd został zmuszony do podania się do dymisji pod presją Imperium Osmańskiego, we wrześniu wojska osmańskie podjęły interwencję zbrojną. Nicolae Golescu musiał z tego powodu udać się na wygnanie. Po powrocie, w latach 50. XIX wieku wspierał dążenia Aleksandra Jana Cuzy do objęcia tronu zjednoczonych Wołoszczyzny i Mołdawii.
W 1866, po przyłączeniu się do sojuszu liberałów i konserwatystów przeciwko reżimowi Cuzy, przez krótki czas Golescu był jednym z regentów. Później został ministrem spraw zagranicznych i członkiem Partii Liberalnej Iona Brătianu, założonej w czasie panowania Karola I.
Kategoria:Rumuńscy ministrowie spraw zagranicznych Kategoria:Urodzeni w 1810 Kategoria:Zmarli w 1877 Kategoria:Premierzy Rumunii