Już w połowie lat 20. XX wieku idee Wygotskiego referowano na Zachodzie, ale pozostawał on szeroko nieznany aż do wczesnych lat 80., kiedy popularność pedagogiki i psychologii rozwojowej Jeana Piageta zaczęła spadać, a koncepcja Wygotskiego dotycząca „strefy najbliższego rozwoju” stała się centralnym komponentem rozwoju tzw. „społecznego konstruktywizmu” w psychologii rozwojowej i praktyce wychowawczej. Przegląd badań nad psychologią ogólną, opublikowany w 2002 r., uplasował Wygotskiego jako 83. czołowego psychologa XX wieku i 3. Rosjanina na liście. Badania przeprowadzone w ramach „rewizjonistycznego zwrotu” w 2010 roku sugerują, że – pomimo powierzchownej popularności Wygotskiego – jego poglądy rzadko były dogłębnie rozumiane i rzetelnie reprezentowane.
Lew Wygotski jest z reguły uważany za członka nurtu rozwojowo-poznawczego. Jego prace są cytowane do dziś, choć przez ponad dwadzieścia lat jego prace w stalinowskiej Rosji były zakazaneOpisała to jego córka Gita L. Wygodska, O życiu L.S. Wygotskiego, w: Lew S. Wygotski, Wybrane prace psychologiczne II: dzieciństwo i dorastanie, pod redakcją A. Brzezińskiej i M. Marchow, Zysk i S-ka, Poznań 2002, s. 41–57.. Aż do końca lat 50. niemożliwe było rozpowszechnianie prac Wygotskiego, a jego teorię określano jako „reakcyjną, burżuazyjną pseudonaukę”.