Począwszy od 1 lipca 1814 objął stanowisko reżysera Teatru Narodowego, które piastował nieprzerwanie przez 11 lat. Ponownie objął to stanowisko – na kolejne 11 lat – wiosną roku 1831. 4 lutego 1815 rozpoczął (przejęte po Bogusławskim) wykłady "dramatyki praktycznej" w Szkole Dramatycznej, które prowadził nieprzerwanie przez 28 lat (aż do roku 1843). W tym samym czasie objął posadę kierownika tejże szkoły. Od roku 1821 prowadził także wykłady w Konserwatorium Muzycznym, którym kierował wówczas J. Elsner.
W roku 1823 zwiedzał teatry niemieckie (Drezno, Berlin), a latach 1823-1824 kierował występami gościnnymi teatru warszawskiego na deskach scen Płocka, Poznania i Kalisza. Przez 5 lat (od 15 lipca 1825 do 30 czerwca 1830) brał udział w wyłonionym przez Zrzeszenie Aktorów komitecie, który kierował teatrem aż do momentu jego upaństwowienia. W roku 1829 objął założonego wówczas Teatru Rozmaitości.
Znany ze swej patriotycznej postawy. Zmarł 10 sierpnia 1848 w Warszawie, a pochowany został na tamtejszych Powązkach (kwatera 12-6-2).