W marcu 1945 roku zamieszkała w Łodzi, gdzie pracowała w charakterze urzędnika w Państwowym Urzędzie Repatriacyjnym. W latach 1947–1953 była jednym z redaktorów tygodnika społeczno-politycznego „Wieś”, odpowiedzialna za dział krytyki literackiej. W 1948 roku ukończyła studia z filologii polskiej na Uniwersytecie Łódzkim uzyskując stopień magistra. Od 1948 roku była asystentką w Instytucie Badań Literackich PAN, od 1950 roku na Uniwersytecie Warszawskim. Od 1954 roku kierowała Działem Historii Literatury Polskiej Epoki Romantyzmu w IBL PAN. W tym roku została także powołana na członka Komisji do spraw Naukowych i Ekspozycyjnych w Muzeum Adama Mickiewicza i Juliusza Słowackiego. W marcu 1956 roku Rada Naukowa IBL PAN w Warszawie nadała jej stopień naukowy kandydata nauk filologicznych na podstawie złożonych egzaminów i pracy pt. Estetyka Edwarda Dembowskiego. Od 1957 była zatrudniona na stanowisku docenta. W 1964 roku otrzymała tytuł profesora.
W 1985 roku była promotorką pracy doktorskiej (później profesora) Jana Tomkowskiego.
Była członkiem PZPR w latach 1949–1981 oraz I sekretarzem POP PZPR w Instytucie Badań Literackich PAN. Należała do Związku Literatów Polskich oraz Stowarzyszenia Pisarzy Polskich.