Jednak autorzy większości tekstu są anonimowi.
Autorem muzyki do pieśni, prawdopodobnie tym, który nauczył ją śpiewać resztę oddziału Strzelca, był Zygmunt Pomarański.
Tekst Rozmaryn jest w wierzeniach ludowych przedstawiany jako symbol miłości i wierności.
Pieśń występuje w kilku równoprawnych odmianach, różniących się między sobą ilością zwrotek, a także brzmieniem poszczególnych strof. Poniższy tekst jest jedną z dłuższych wersji.
O mój rozmarynie, rozwijaj się Pójdę do dziewczyny, pójdę do jedynej Zapytam się.
A jak mi odpowie – nie kocham cię, Ułani werbują, strzelcy maszerują Zaciągnę się.
Dadzą mi konika cisawego I ostrą szabelkę, i ostrą szabelkę Do boku mego.
Dadzą mi kabacik z wyłogami I wysokie buty, i wysokie buty Z ostrogami.
Dadzą mi uniform popielaty Ażebym nie tęsknił, ażebym nie tęsknił Do swej chaty.
Dadzą mi manierkę z gorzałczyną Ażebym nie tęsknił, ażebym nie tęsknił Za dziewczyną.
Dadzą mi szkaplerzyk z Matką Boską Żeby mnie broniła, żeby mnie broniła Tam pod Moskwą.
A kiedy już wyjdę na wiarusa Pójdę do dziewczyny, pójdę do jedynej Po całusa.
A kiedy mi odpowie – nie wydam się Hej, tam kule świszczą i bagnety błyszczą, Poświęcę się.
Powiodą z okopów na bagnety, Bagnet mnie ukłuje, śmierć mnie pocałuje, Ale nie ty.