Po powrocie w 1908 do kraju współpracował z Komisją Fizjograficzną Akademii Umiejętności, Muzeum Dzieduszyckich we Lwowie i Muzeum Tatrzańskim w Zakopanem.
Od ok. 1913 mieszkał w Warszawie. Był jednym z założycieli krótkotrwałego Teatru Powszechnego w Warszawie (inauguracja 8 maja 1915).
Podczas I wojny światowej, jako poddany austriacki, został w czerwcu 1915 deportowany w głąb Rosji. W Moskwie pracował w Komisji Kulturalno-Oświatowej przy Domu Polskim. Razem z Juliuszem Osterwą nawiązał kontakt ze słynnym rosyjskim reżyserem i reformatorem teatralnym Konstantym Stanisławskim. Utrzymywał bliski kontakt z Teatrem Polskim i moskiewską Polonią, był recenzentem teatralnym w polskich gazetach.
W grudniu 1918 wrócił do kraju i zamieszkał w Warszawie. Założył i prowadził Polskie Studio Sztuki i Teatru oraz rozpoczął wykłady w Warszawskiej Szkole Dramatycznej. Jesienią 1919 razem z Juliuszem Osterwą założył i prowadził teatr Reduta (1919–1927).
W 1919 zaczął pracować w Państwowym Instytucie Geologicznym. Z ramienia Instytutu prowadził badania na Pomorzu, tworząc podwaliny stratygrafii utworów czwartorzędowych w Polsce. Pracował też nad zagadnieniami ogólnymi dotyczącymi tektonicznej budowy Polski. Od 1923 był członkiem Państwowej Komisji (Rady) Ochrony Przyrody.