Bohorodczany stały się własnością Potockich.
W 1691 roku Konstancja Potocka, córka Mikołaja Truskolaskiego, podkomorzego halickiego, a żona Dominika Potockiego, podskarbiego nadwornego koronnego, uposażyła erygowaną rok wcześniej w Bohorodczanach parafię rzymskokatolicką oraz ufundowała tam drewniany kościół i klasztor dominikanów. Z tego roku pochodzi pierwsza o znajdującym się kościele obrazie Matki Bożej. Według Sadoka Barącza, autora opracowań o sanktuariach maryjnych, już w tym pierwotnym kościele znajdował się „obraz Maryi, na płótnie malowany w pół osobie, z dzieciątkiem na lewej ręce, w prawej z berłem i z koronami na głowach, długości 1 metr i 10 centim. szerokości pół metra i 26 centim., słynął wielkimi łaskami”
Dobra bohorodczańskie w wyniku małżeństwa Katarzyny, jednej z córek Konstancji i Dominika, przeszły w ręce rodziny Kossakowskich. W 1741 r. Stanisław Kossakowski, kasztelan kamieniecki, rozpoczął budowę nowej, murowanej świątyni, która konsekrowana została w 1775 r.
Żydzi w Bohorodczanach zaczęli się osiedlać na początku XVIII wieku. W 1717 roku zgodnie z dokumentami uiścili podatek pogłówny wysokości 756 złotych monet.