Rozwój miejscowości nastąpił po otwarciu w 1894 r. przebiegającej przez nią linii kolejowej Delatyn – Diłowe, łączącej Galicję Wschodnią z ówczesnymi Węgrami (z Rusią Zakarpacką). W krótkim czasie przekształciła się ona w popularne letnisko. Już Mieczysław Orłowicz w swym opracowanym tuż przed I wojną światową „Ilustrowanym przewodniku po Galicyi, Bukowinie, Spiszu, Orawie i Śląsku Cieszyńskim” pisał: Największe i najładniej położone letnisko Beskidów Wschodnich (...). Hotele z restauracyami koło dworca (...). Pensyonat „Dwór” Makarewiczów (otw. cały rok, 10 K. dziennie), nadto kilkadziesiąt will o przeszło 500 pokojach (...) frekwencya do 4000 osób (60 % żydów). W lecie festyny, zabawy, przedstawienia. Czytelnia „Klubu Jaremczańskiego”, która też utrzymuje w okolicznych lasach znaczone ścieżki i ustawia ławki. Zakład wodoleczniczy. W zimie dobre tereny narciarskie.
W okresie przedwojennym (w granicach Polski) Jaremcze było jednym z najpopularniejszych i najlepiej zagospodarowanych kurortów zimowych (dwa hotele, pensjonaty, wille), nie ustępując popularnym w tym okresie Zakopanemu i Krynicy. Przylgnęła wówczas do miasta nazwa Perły Karpat. W 1928 r. Jaremcze zostało uznane za uzdrowisko posiadające charakter użyteczności publicznej.