Wraz z kapł. inż. Feliksem Marią Mateuszem Szymanowskim opracował technicznie projekt katedry mariawickiej – Świątyni Miłosierdzia i Miłości w Płocku. Święcenia kapłańskie otrzymał 15 sierpnia 1914 podczas poświęcenia nowo wybudowanej Świątyni Miłosierdzia i Miłości. Należał do grona sześciu pierwszych kapłanów wyświęconych w Kościele Mariawickim. Po otrzymaniu święceń kapłańskich przez wiele lat pełnił obowiązki wikariusza w parafii płockiej, następnie przez kilkanaście lat był proboszczem parafii mariawickiej w Pepłowie oraz zarządzał majątkiem i instytucjami przyklasztornymi w Felicjanowie.
Na biskupa został wyświęcony 28 marca 1929. W 1935 ponownie osiadł przy Świątyni Miłosierdzia i Miłości w Płocku. W 1945 został mianowany przez Biskupa Naczelnego Jakuba Próchniewskiego na stanowisko Wikarego Generalnego. Na początku 1955 objął stanowisko Biskupa Naczelnego Kościoła Starokatolickiego Mariawitów, którego zrzekł się w sierpniu 1957 ze względu na zły stan zdrowia. Wkrótce po tym został redaktorem naczelnym pisma Mariawita.
Bp Przysiecki ze szczególnym zamiłowaniem studiował zagadnienia dotyczące mesjanizmu polskiego. Był też propagatorem ruchu ekumenicznego, biorąc często udział w nabożeństwach odprawianych wspólnie przez duchowieństwo różnych wyznań.