Jako jedno z pierwszych nagrań powstała demonstracyjna wersja „Tego czego nigdy nie widziałem”, jeszcze z automatem perkusyjnym. Niedługo później zaś przygotowane przez Brylewskiego Okna, które po dodaniu tekstu i pewnym rozbudowaniu przez Budzyńskiego stały się „Opowieścią zimową”. Wersję demonstracyjną płyty nagrano na magnetofonie ośmiośladowym, a ostateczną wersję na szesnastośladowym Tascam. W czerwcu 1990 roku jako pierwszą nagrano perkusję – nie w Złotej Skale, ale w studiu Tonpressu na warszawskim Wawrzyszewie, aby użyć znajdującej się tam konsolety NEVE. Resztę instrumentów nagrano w Stanclewie poczynając od lipca 1990 r. Początkowo studio Złota Skała przeniesiono z domu ciężarnej Vivian do domu Toma, Banana i Maleo, a jesienią ostatecznie do warszawskiego domu Stopy, gdy coraz więcej osób zaczęło się wyprowadzać ze stanclewskiej komuny. Tam w grudniu 1990 r. Budzyński nagrał wokal, a miks przeznaczony na płytę winylową skończono przygotowywać tuż przed wigilią. W nagraniu udział wzięło też kilkoro muzyków luźno związanych z zespołem, np. Anna Landowska.